خیلیها این روزا تو اتوبوس و مینیبوس چشمشون به آگهیهای رنگارنگ میافته: «کار از خونه، درآمد عالی، برنامه آزاد، مناسب دخترای بالای ۱۸ سال». قول میدن کار کاملاً امن باشه، بدون نیاز به سرمایه و پرداخت از همون اول ساعتی حداقل ۱ دلار. هیچ شماره تلفنی، هیچ آدرسی – فقط یه دامنه سایت چت ویدئویی اروتیک نوشته شده پایینش.
اولش فکر میکنی شاید یه کار معمولی آنلاین باشه، مثلاً فروش محصول یا پشتیبانی، ولی وقتی سایت رو باز میکنی، یه دختر لخت با لبخند دعوتت میکنه که «بیا مدل وبکم شو و حسابی پول دربیار». دیگه همهچیز رو میشه فهمید: این آگهیها برای استخدام مدل چت سکسی زندهست.
آگهی مخفی مدل چت تو اتوبوسها!
اسم سایت و نوع تبلیغش از اول نشون میده که خبری از بازاریابی شبکهای یا فروش قانونی نیست. مستقیم میره سر اصل مطلب: میخواد دخترایی رو پیدا کنه که جلوی وبکم لباس دربیارن، شو بدن و مشتری رو نگه دارن. ولی نکته جالب اینجاست که شرکتی که اینقدر علنی تو اتوبوسهای عمومی تبلیغ میکنه، موقع استخدام خیلی سختگیر و دقیق عمل میکنه.
برای ثبتنام باید اطلاعات شخصی بدی، دو تا عکس باکیفیت بفرستی: یکی عکس پاسپورت، یکی هم عکس خودت که پاسپورت رو دستت نگه داشتی. آره، دقیقاً همون چیزی که معمولاً تو سایتهای مشکوک میگن «نفرست»، اینجا اجباری میخوان. چرا؟ چون میخوان مطمئن بشن واقعاً بالای ۱۸ سالی، واقعاً همونی هستی که میگی و بعداً نمیتونی ادعا کنی کلاهبرداری شده.
بازیگری و خلاقیت خیلی مهمه!
از متن آگهی و صفحه ثبتنام معلومه که دنبال دخترایی هستن که کمی بازیگری بلد باشن، راحت باشن، زیاد بخندن، انرژی مثبت بدن و کاریزما داشته باشن. چون درآمدت مستقیم به این بستگی داره که چقدر بتونی مشتری رو معتاد کنی، چقدر بتونی مکالمه رو گرم نگه داری و چقدر خلاق باشی تو شوها. دیر کردن، بیحوصلگی یا خجالت کشیدن = درآمد کم.
خب، اینا همه منطقیه برای یه کار تو حوزه وبکم سکسی. ولی یه سؤال بزرگ میمونه: چرا همچین شغلی رو باید تو اتوبوسهای عمومی تبلیغ کرد؟! تو شهری که همه سوار و پیاده میشن، خانوادهها، بچهها، همسایهها، آشنا… چرا اینقدر روباز و بیپروا؟
بعضیها میگن این یه جور تست روانشناختیه: اگه دختری جرأت کنه با دیدن همچین آگهیای تو اتوبوس بره سایت و ثبتنام کنه، یعنی اونقدر راحت و بیتعارفه که میتونه مدل خوبی بشه. یه جور فیلتر طبیعی. ولی واقعیت تلخه: خیلی از دخترایی که وسوسه میشن، اصلاً نمیدونن دقیقاً قراره چیکار کنن. فکر میکنن شاید فقط چت متنی باشه یا لباس زیر نشون بدن، بعد میبینن باید کامل برهنه بشن و بازیهای سنگینتر انجام بدن.
یه مدل موفق تو این کار، شبی میتونه چند میلیون دربیاره – ولی شبا تا صبح بیداره، باید همیشه خوشتیپ و سرحال باشه، مشتریهای عجیب غریب رو تحمل کنه و همیشه لبخند بزنه حتی اگه خسته باشه. از اون طرف، خیلیها بعد چند ماه میسوزن و میرن. چون این کار فقط پول نیست؛ روح و روان آدم رو هم درگیر میکنه.
حالا اگه تو هم تو اتوبوس همچین آگهیای دیدی، یه لحظه فکر کن: آیا واقعاً ارزشش رو داره؟ یا فقط یه دام قشنگه برای دخترایی که دنبال پول سریع هستن؟ انتخاب با خودته، ولی بدون که پشت هر آگهی رنگارنگ، یه داستان واقعی و گاهی تلخ پنهونه.
راستی، شنیدم بعضی سایتها الان دیگه حتی عکس پاسپورت هم نمیخوان – فقط وریفای با ویدیوکال. ولی اونایی که هنوز این روش قدیمی رو دارن، معمولاً یا خیلی محافظهکارن یا میخوان بعداً اگه مشکلی پیش اومد، مدرک داشته باشن. تو کدوم دسته رو ترجیح میدی؟